مطالب متفاوت‌‌‌‌‌‌‌تر "کودکان طلایی" را در  کانال تلگرام  و  کانال آپارات  دنبال کنید

هفته سی و ششم بارداری

هفته سی و ششم بارداری

هفته سی و ششم بارداری


هفته سی و ششم فـرزند

طول جنین به 5/46 تا 5/47 سانتی‌متر و وزنش به 2620 تا 2724 گرم رسیده است.

اکنون تقریباً تمام موهای کرک مانند (لانوگو؛ هفته 13؛ فرزند) و نیز ورنیکس بدن جنین (ورنیکس؛ هفته20؛ فرزند) در حال ریزش هستند. هر دو مادهٔ مزبور پس از ریزش به داخل مایع آمنیون به وسیلهٔ جنین بلع می‌شوند. علاوه بر این، جنین سایر ترشحاتی را که به داخل مایع آمنیون ریخته‌اند بلع می‌کند و در نتیجه، مدفوع جنین به شکل مخلوطی سیاه رنگ موسوم به مکونیوم ساخته می‌شود.

از پایان این هفته، تا هفته 42، جنین، «فول تِرم» (full ـ term) نامیده می‌شود. جنین‌هایی که قبل از هفتهٔ 37 به دنیا می‌آیند« پِرِه ترم» (pre ـ term) و جنین‌هایی که پس از هفتهٔ 42 متولد می‌شوند، «پُست تِرم» (post ـ term) نام دارند.

اکثر نوزادان با سر به دنیا می‌آیند ولی در بعضی موارد، پزشک یا ماما مجبور می‌شوند با دستکاری شکم مادر، جنین را در داخل رحم به نحوی بچرخانند که سر جنین به طرف پایین قرار بگیرد و سپس زایمان با سر انجام شود. به این کار، «چرخش سر، از خارج» (external cephalic version) گفته می‌شود.

چین خوردگی‌های ناحیهٔ گردن و مچ دست‌های فرزندتان در حال شکل گرفتن هستند.

در هنگام تولد، چربی بدن فرزندتان تقریباً 15% افزایش پیدا کرده است.

هفته سی و ششم مـادر

با بزرگ‌تر شدن جنین، فشار بیشتری بر معدهٔ شما وارد می‌شود و ممکن است نتوانید مقدار معمولی غذای خود را در یک وعده بخورید. بنابراین، غذا را در چند وعده و هر بار به مقدار کمتر میل کنید. از سوی دیگر، با پایین‌تر آمدن جنین به سمت لگن مادر، سوزش سر دل و تنگی نفس مادر کمتر می‌شود. با پایین آمدن جنین، احساس فشار در قسمت پایین شکم افزایش می‌یابد که به سخت‌تر شدن فزایندهٔ راه رفتن و نیز بیشتر شدن تکرر ادرار می‌انجامد. ممکن است اگر جنین خیلی پایین آمده باشد مقداری فشار و ناراحتی در مهبل نیز احساس شود. بعضی از مادرها در این مرحله احساس می‌کنند که در حال حمل یک توپ بولینگ در بین پاهای خود هستند!

ممکن است احساس کنید انقباض‌های براکستون هیکس افزایش یافته‌اند (هفته 25؛ مادر). در این صورت، به طور معمول چنان‌چه جنین فول ترم است (هفته 36؛ فرزند) و حاملگی بدون عارضه‌ای دارید و کیسه‌ی‌آب پاره نشده، پزشک یا ماما، پس از معاینه، به شما توصیه خواهند کرد که تا وقتی انقباض‌های رحمی به تقریباً یک بار در هر 5 دقیقه (در طول یک ساعت) برسند و هر کدام حدود 1 دقیقه طول بکشند صبر کنید. البته اگر در همین مرحله متوجه کاهش فعالیت جنین شده‌اید یا فکر می‌کنید مایع آمنیون در حال نشت کردن از مهبل است و یا در صورت وجود خونریزی مهبلی، تب، سردرد شدید یا مقاوم، درد مداوم شکم یا تغییرات بینایی، فوراً به پزشک مراجعه کنید.

بهتر است حتی در صورت داشتن حاملگی بدون عارضه از پرواز با هواپیما یا هر نوع مسافرت دور از منزل در طول ماه آخر حاملگی خودداری کنید زیرا در این ماه، هر لحظه، احتمال شروع دردهای زایمانی وجود دارد.

وضع حمل در حاملگی بار اول، حدود 15 ساعت طول می‌کشد، هرچند که زایمان تا 20 ساعت نیز ناشایع نیست. در زنانی که قبلاً زایمان مهبلی داشته‌اند، این مدت به طور متوسط به 8 ساعت می رسد. فرآیند دردهای زایمانی و وضع حمل به 3 مرحله اصلی زیر تقسیم می‌شود:

مرحلهٔ اول: از شروع انقباض‌های رحمی‌که به طور پیشرونده، دهانه رحم را متسع و نازک می‌کنند تا اتساع کامل دهانهٔ رحم. این مرحله به 2 مرحلهٔ وضع حمل «زودرس» و «فعال» تقسیم می‌شود. مرحلهٔ زودرس هنگامی‌خاتمه می‌یابد که دهانهٔ رحم، تقریباً 4 سانتی‌متر متسع شده و روند زایمان سرعت بیشتری پیدا کرده است. از این پس، انقباض‌ها، فراوان‌تر، طولانی‌تر و پر قدرت‌تر می‌شوند و مرحلهٔ «فعال» را تشکیل می‌دهند که تا رسیدن اندازهٔ دهانهٔ رحم به 8 تا 10 سانتی‌متر طول می‌کشد. انقباض‌های این مرحله، هر 5/2 تا 3 دقیقه ایجاد می‌شوند و یک دقیقه یا بیشتر طول می‌کشند.

مرحلهٔ دوم: با کامل شدن اتساع دهانهٔ رحم آغاز می‌شود و در این مرحله، نزول کامل جنین و به دنیا آمدن آن روی می‌دهد. این مرحله از چند دقیقه تا چند ساعت طول می‌کشد. سر جنین با هر فشار پایین‌تر می‌آید تا به اصطلاح «تاجی» می‌شود یعنی عریض‌ترین قسمت سر جنین از محل دهانهٔ رحم مادر قابل دیدن می‌شود. پس از خروج سر جنین، پزشک یا ماما با دستگاه مکش یا پوآر، دهان و بینی نوزاد آن را تمیز می‌کنند و با انگشت اطراف گردن نوزاد را لمس می‌کنند تا بند ناف را پیدا نمایند. سپس سر نوزاد به سمت شانه‌اش می‌چرخد و با انقباض بعدی رحم، شانه‌های نوزاد و به دنبال آن، بقیه بدنش خارج می‌شود. در این لحظه ممکن است مادر دچار حالت وجد و سرخوشی، ترس آمیخته با احترام، غرور، ناباوری، هیجان زدگی و البته راحتی شدید به دلیل به پایان رسیدن دوران انتظار شود.

مرحلهٔ سوم: مرحلهٔ سوم وضع حمل، بلافاصله پس از به دنیا آمدن نوزاد، شروع و با خروج جفت از رحم مادر تمام می‌شود. انقباض‌های رحمی‌در مرحلهٔ سوم نسبتاً خفیف هستند.

ماهیچه‌های بدن شما در این هفته‌ها به علت تحمل بار اضافی، دچار خستگی می‌شوند و اکثر خانم‌های باردار از اساس خستگی در بیشترین ساعات روز شکایت دارند. مدت استراحت خود را افزایش دهید و پاها را در وضعیت راحتی نگاه دارید.

ممکن است در اثر کاهش فشار جنین بر معده و افزایش حجم معده و روده اشتهایتان افزایش پیدا کند.

احتمال دفع ادرار به صورت قطره قطره (به ویژه در هنگام خندیدن، عطسه و سرفه) افزایش می‌یابد. با نزول بیشتر جنین به داخل لگن، احساس فشار بیشتری در مثانه ایجاد می‌شود. در آخرین هفته‌های بارداری، چندین بار بیدار شدن از خواب برای ادرار کردن، طبیعی است و پس از تولد نوزاد برطرف خواهد شد.

چنان چه احساس سنگینی و خستگی زیاد می‌کنید و در محلی اشتغال به کار دارید از رییس و کارفرمای خود مرخصی زایمانی درخواست نمایید.

در ماه نهم بارداری لازم است هر هفته به منظور مراقبت به پزشک یا ماما مراجعه کنید.

چنان چه سابقهٔ سقط جنین و خونریزی، پارگی زودرس کیسه آب و یا زایمان زودرس دارید، نزدیک به طور قابل ملاحظه‌ای محدود می‌شود. به طور کلی بهتر است در ماه آخر بارداری از نزدیکی خودداری نمایید. در صورت وجود عفونت و یا دردناک بودن نزدیکی نیز انجام آن ممنوع است.

مصرف ترکیبات توهّم‌زای PCP و LSD می‌تواند موجب بروز رفتارهای خشونت‌آمیز در مادر شود و در نتیجه، ممکن است مادر به جنین خود آسیب وارد نماید. این ترکیبات باعث کم شدن وزن نوزاد در هنگام تولد، کنترل ضعیف ماهیچه‌ای و آسیب مغزی نوزاد و سندرم محرومیت در نوزاد می‌شوند. علایم محرومیت نوزاد عبارتند از بی‌حالی و لرزش بدن. مصرف مکرر LSD می‌تواند نقایص مادرزادی را به دنبال داشته باشد. ترکیبات متامفتامین (مثل شیشه) چنان چه در دوران بارداری مصرف شوند می‌توانند مشکلاتی شبیه به مصرف کوکایین ایجاد کنند. این ترکیبات موجب نرسیدن اکسیژن کافی به جنین، و در نتیجه، کم شدن وزن هنگام تولد نوزاد می‌شوند و نیز می‌توانند تولد نوزاد نارس، سقط جنین و جدا شدن زودرس جفت را به دنبال داشته باشند. ممکن است نوزاد با اعتیاد به متامفتامین متولد شود و از علایم محرومیت، شامل لرزش، بی‌خوابی، اسپاسم‌های ماهیچه‌ای و مشکلات تغذیه رنج ببرد. مشکلات فراگیری کودک (در سنین بالاتر) از عوارض دیگر مصرف مفتامین به وسیله مادر در دوران بارداری است.

درد ناحیه مهبل در هفته‌های آخر بارداری معمولاً نگران‌کننده نیست و باید دقت کرد تا با درد شکم اشتباه نشود. چنان چه درد بخش تحتانی شکم با تب، تعریق، لرز، اسهال یا خونریزی همراه است به سرعت به پزشک مراجعه کنید. انقباض‌های پراکنده شبیه دردهای زایمانی هستند ولی منجر به زایمان نمی‌شوند.

انقباض‌های زایمانی حقیقی به شکل متناوب و تقریباً هر پنج دقیقه یک بار و یا با فواصل منظم روی می‌دهند و شدت آنها به تدریج افزایش می‌یابد.

نشستن در وضعیت شبیه نشستن خیاط‌ها موجب تقویت ماهیچه‌های پشت، ران و لگن می‌شود و در اثر چرخیدن کامل مفاصل لگن و افزایش جریان خون در اندام‌های تحتانی، تسهیل زایمان را به دنبال دارد.

برای انجام این ورزش، در حالی که پشت خود را کاملاً صاف و کشیده نگه داشته‌اید بر روی زمین بنشینید، پاها را رو به روی هم قرار دهید تا پاشنه‌ها به هم بچسبند. زانوها را در حالت بسیار راحت قرار دهید و ماهیچه‌های داخل کشاله ران را در وضعیت کشیده نگه دارید. می‌توانید دست‌ها را در زیر زانوها قرار دهید و زانوها را به سمت بالا بکشید. چنان چه انجام این تمرین برایتان دشوار است به دیوار تکیه دهید یا کوسنی را در بین پاها قرار دهید و گاهی محل کوسن را عوض کنید. دقت کنید ماهیچه‌های پشت، کاملاً صاف و در حالت کشیده قرار بگیرند.

نظرات خود را با ما درمیان بگذارید

برای ارسال نظر باید عضو سایت باشید، اگر قبلا در سایت ثبت نام کرده اید اینجا را کلیک کنید.

captcha Refresh